2009/Oct/19

ตอนนี้กลับมาเมนท์exteenได้บ้างแร้วค่ะ

ได้มีโอกาสอัพเดทแวะบลอคเพื่อนๆหลายคน รู้สึกเหมือนเราอยู่ในยุคดึกดำบรรพท์ แล้วนี่มันยุคไหน

เอ่อ...เหมือนเราเพิ่งออกจากกะลาครอบ55

ที่บ้านเปลี่ยนเราท์เตอร์ ชั่วคอม แล้ว มาเป็น Zyxel มีเสาอวกาศ55

โน๊ตบุ๊คเลยได้อานิสงค์เล่นเนทได้ ฮะกิ้ววว

"โน้ตบุ๊คที่เล่นเนทได้มันช่างสุดยอดดดดดด"

*อัพด้วยโน้ตบุ๊ค ว้าว* =w="

แต่เล่นได้แค่ที่บ้าน... (ขืนเล่นที่ทำงานได้

หมวกกันน็อคคงเข้าหน้าสมุดตลอดเวลา *ยืมคำปูมาใช้*)

ถ้าเล่นเนทไม่ได้ ก็คงไปใช้อานิสงค์ที่ Kaldi ที่ประจำ55

ข้อเสียของคุณtoshibaเครื่องนี้คือ มันเข้าหน้าสมุดไม่ด๊ายยยยย

กรัวช้านจะเล่นทั้งวันทั้งคืนเรอะ

มาโฆษณาโน้ตบุ๊ค(ที่ซื้อมา3เดือนแล้ว?)ว่าเล่นเนทได้แล้ว ฮา~  

ตอนนี้อยากได้ Ipod อดทนต่อไป...

อยากไปงานหนังสือ พฤหัสนี้ๆ

 

edit @ 19 Oct 2009 20:36:49 by หมวกกันน็อค

2009/Jun/25

 (ให้อ่านก่อนจะได้รู้สึกร่วมไปกับเพลงนะคะ ฮา)

--------------------------------------------------------

นี่คือ ตัวอย่างบทสนทนาระหว่างฟีเลียและบลูแคทในอินเตอร์เนท

หลังเหตุการณ์ที่โฮชิโนะให้ยูอิจิส่งคุโน่เข้าแดนประหาร

หรือก็คือฝ่ายที่สร้างสิ่งเลวร้ายขึ้นอย่างโฮชิโนะเพื่อทำร้ายยูอิจิ

กลับเป็นฝ่ายช่วยเหลือฟิเลียโดยไม่รู้ว่านั่นคือยูอิจิ

ทำให้เรารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในใจของแต่ละคน

และความพยายามที่จะดิ้นรนมีชีวิตอยู่ของทั้งคู่

ต่างก็เยียวยาซึ่งกันและกัน

ทว่าตัวตนที่อ่อนโยนของโฮชิโนะคงปรากฏออกมาได้เพียงในโลกเสมือนจริงนี้เท่านั้น

--------------------------------------------------------

มันจบไปแล้ว
มวลมนุษยชาติน่ะ
โลกที่เรามีชีวิตอยู่ตอนนี้คือ the matrix
จาก  บลูแคท

ปี2000 อายุ 14 ปี
ยุคสมัยแห่งสีเทา
มีเพียงทุ่งหญ้าที่ยังคงเขียวชอุ่ม
จาก  ฟิเลีย

ฉันอยากจะตายอยู่หลายครั้ง
แต่ก็ทำไม่ได้
ร่วงหล่น ร่วงหล่น ร่วงหล่น
เป็นวังวนไม่รู้จบ
ใครก็ได้ช่วยฉันที
พาฉันออกไปจากที่นี่ที
จาก  ฟิเลีย

คุณฟิเลีย ฉันเข้าใจความเจ็บปวดแบบที่คุณรู้สึก
จาก  บลูแคท

หายใจสิ
แล้วฉันก็เข้าใจ สิ่งที่ลิลลี่หมายถึงทั้งหมด
จาก  บลูแคท

ฉันพยายามพูดมันออกมาดังๆ
หายใจ หายใจ หายใจ
จาก  ฟิเลีย

เข้าอกเข้าใจ เข้าอกเข้าใจ เข้าอกเข้าใจ
พวกเรามีชีวิตอยู่ ภายในetherอันบริสุทธิ์
จาก  บลูแคท

ตอนนี้ฉันกำลังบินบนฟ้า บินไป บินไป
จาก  บลูแคท

คุณบลูแคท ฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณ
จาก  ฟิเลีย

--------------------------------------------------------

飛べない翼

校庭が歪んで見えた
白い体操着が見えた
カラスが低く空
飛んだ
黒い羽を
少しだけ分けてください
空に伸びた階段
そこまで手が届かない

夕暮れの空はあかく
みんなの視線 冷たく
そして大きな石が
空から落ちてきて
あたしを押しつぶす

私の心には見えた
取り残されていくものが
あなたの言いわけや嘘は
何の訳にも立たない
がらくたのよう
空に伸びた階段
そこまで手が届かない

夕暮れの空はあかく
みんなの視線 冷たく
そして大きな雲が
空から降りてきて
あたしを隠していく

機嫌直して生きよう
空のきれまからこぼれる
光がまた動いてくるよ

夕暮れの空はあかく
もうすぐに暮れてしまう
だから飛べない翼を
捨てたら 捨てたなら
あたしは舞い上がろう

ปีกที่ไม่อาจโบยบิน

มองเห็นสนามโรงเรียนบิดเบี้ยว
มองเห็นชุดพละสีขาว
นกกาโบยบิน
บนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม
ปีกสีดำ
ขอแบ่งซักนิดได้ไหม
บันไดอิสระสู่ฟากฟ้า
ไปสู่ที่นั่นที่ซึ่งมือเอื้อมไม่ถึง

ท้องฟ้าก่อนอาทิตย์ตกเป็นสีแดง
สายตาของทุกคน ล้วนเย็นชา
และแล้วหินก้อนใหญ่
ตกลงมาจากท้องฟ้า
บดขยี้ตัวฉัน

ภายในหัวใจนั้นมองเห็น
สิ่งที่จะถูกหลงเหลือเอาไว้ต่อไป
คำแก้ตัวหรือคำโกหกของเธอน่ะ
มันไร้ประโยชน์
เหมือนกับขยะ
บันไดอิสระสู่ฟากฟ้า
ไปสู่ที่นั่นที่ซึ่งมือเอื้อมไม่ถึง

ท้องฟ้าก่อนอาทิตย์ตกเป็นสีแดง
สายตาของทุกคน ล้วนเย็นชา
และแล้วเมฆก้อนใหญ่
ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า
บดบังตัวฉัน

เยียวยาความรู้สึกและตั้งใจจะมีชีวิต
แสงสว่างที่สาดลงมาจากช่องว่างของฟากฟ้า
จะเคลื่อนมาอีกสินะ

ท้องฟ้าก่อนอาทิตย์ตกเป็นสีแดง
ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นพลบค่ำ
เพราะฉะนั้นหากทิ้งปีกที่บินไม่ได้ซะ
ถ้าทิ้งมันไปแล้ว
ฉันจะบินให้สูงที่สุด

เพราะฉะนั้นหากทิ้งปีกที่บินไม่ได้ซะ
ถ้าทิ้งมันไปแล้ว
ฉันจะบินให้สูงที่สุด

--------------------------------------------------------
.
"ฉันอยากจะขี่ว่าวจัง"
"ฉันอยากจะโบยบินบนท้องฟ้า"
.
--------------------------------------------------------
. 
เป็นเพลงที่ฟังแล้วเหมือนจะล่องลอยเลยนะคะ
ถ้าได้ฟังไปพร้อมๆกับฉากเล่นว่าวแล้วจะรู้สึกว่ามันหดหู่มากเลย
มันเป็นความสวยงามแต่ให้ความรู้สึกเศร้าสร้อย
สำหรับตัวละครแล้วการมีชีวิตอยู่ สิ่งที่ต้องพบเจอ
มันเป็นภาระอันหนักอึ้ง มันเป็นความเจ็บปวด
เพราะฉะนั้น ถ้าตัดมันไปได้ ก็จะโบยบินได้อย่างอิสระ
.
แต่ว่า
.
"มนุษย์ ไม่อาจบินได้"
จาก   Frog
.
เมื่อทสึดะเลือกที่จะตัดปีกอันทรมานที่เรียกว่าการมีชีวิตแล้ว
ท้ายที่สุด มนุษย์ที่ไม่มีปีก ก็ต้องร่วงหล่นสู่ผืนดิน
และเธอก็ได้เป็นอิสระจริงๆ
.
สำหรับโฮชิโนะแล้วปีกอันสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเขา
ก็คือ ยูอิจิ เพื่อนเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด
แต่โฮชิโนะก็เลือกที่จะตัดปีกนั้นทิ้ง
และต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง
(สังเกตจากประโยคที่ว่าตอนนี้ฉันกำลังบินบนฟ้า)
.
เพราะว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม ที่ไม่อาจอยู่รอดได้ตามลำพัง
แม้ว่าสิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดที่สุด
จะเป็น เพื่อน คนรัก และครอบครัว ก็ตาม
.
ดูเรื่องนี้มา 4 รอบแล้ว
ดีจริงๆให้ตายเหอะ!!! 

edit @ 25 Jun 2009 21:24:45 by หมวกกันน็อค

2009/Jun/02

ไม่ได้แวะมานานเลยค่ะ เกือบจะเป็นโบราณสถานอยูแล้ว

(แต่ไม่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์เน่อ)

แอบเห็นคนเข้ามาก็ดีใจนะ

ขอโทษที่ไม่มีอัพเดทและไม่ได้ติดตามบลอคใครเลย

งานรัดตัวค่ะ ผนวกความขี้เกียจตัวเป็นขนของหมวกกันน็อค

อีกไม่นานก็จะไร้วันหยุดแล้ว นี่เป็นอาทิตย์สุดท้าย ฮาๆ

วันอาทิตย์จะโฉบไปยูเนี่ยนมอล์ซะหน่อย

เอ้อ เล่น Happy Farm อยู่แหละ ปลูกผักแก้เซ็งไปวันๆ

(แต่มันสนุกเกินคาดนะ)

------------------------------------------------------------ 

 

All About Lily Chou-Chou (2001)

 

แบบว่าเพิ่งได้ดูแหละ

ตั้งความหวังไว้ว่าน้ำตาร่วงไหลเป็นสายธารแน่ๆเลย แต่เอาเข้าจริง..

เหมือนนั่งดู Tokyo Sonata เลยอ่ะ...

หนังสวนกระแสอารมณ์มากเลยทีเดียวค่ะ อึ้งตั้งกะต้นยันจบ

 

ตอนดูก็เรื่อยๆนะ จำหน้าตัวละครไม่ค่อยได้ อ่านข้อความไม่ทัน

 แต่พอลองเรียบเรียงความคิด มันลึกซึ้งเอาการ

ทุ่งหญ้าสีเขียวอันเป็นนิรันดร์ตอนจบสุดยอดเลย

แอบสปอยคร่าวๆให้ฟังนะคะ

 

เรื่องนี้มันเป็นโลก2โลก คือ โลกจริง และ โลกในเน็ท

พระเอกชื่อ ยูอิจิ เป็นเจ้าของเวบลิลี่ฟีเลีย ชื่อ ฟีเลีย

ซึ่งมีเพื่อนที่เข้าใจกันมากๆแต่ไม่รู้จักกัน ชื่อ บลูแคท

 

ในความเป็นจริง ปี1999 ยูอิจิมีเพื่อนสนิท ชื่อ โฮชิโนะ

ซึ่งเป็นลูกคนมีตังค์ แต่ครอบครัวแตกแยก และเป็นคนแนะนำลิลี่ให้ยูอิจิรู้จัก

ทั้งกลุ่มขโมยเงินไปเที่ยวโอกินาว่ากัน แต่แล้วความสนุกเริ่มเปลี่ยนไป

เมื่อโฮชิโนะประสบอุบัติเหตุ2ครั้งด้วยกันจนเกือบตาย

จนถูกทักว่า "เธอเอาสิ่งไม่ดีมาด้วยรึเปล่า"

ประกอบกับนักท่องเที่ยวที่ช่วยชีวิตโฮชิโนะไว้ถูกรถชน

โฮชิโนะจึงคิดอะไรบางอย่างได้และโปรยเงินที่ขโมยมาลงทะเลไป

หลังจากนั้น ปี2000 โฮชิโนะก็เปลี่ยนไปเป็นเด็กอันธพาล

ส่วนยูอิจิกลายเป็นลูกน้องอันดับท้ายสุดของโฮชิโนะ 

 

"ปี 1999 นอสตราดามุสทำนายผิด โลกไม่ได้จบสิ้น

หากคำทำนายนั้นเป็นจริง หากชีวิตฉันถึงกาลอวสาน

ฉันคงมีความสุขกว่านี้”


 

โฮชิโนะแอบชอบสาวนักเปียโน ชื่อ คุโน่

ซึ่งเป็นคนแนะนำลิลี่ให้โฮชิโนะรู้จัก แต่ปัจจุบันทั้งสองราวกับเป็นคนอื่น 

และยูอิจิก็แอบชอบคุโน่เหมือนกัน

ด้วยความอิจฉา และไม่อยากให้ยูอิจิก้าวต่อไป

โฮชิโนะให้ยูอิจิเป็นผู้ส่งคุโน่เข้าแดนประหาร และทำลายคุโน่ด้วยตัวเอง

**ฉากนี้เศร้าที่สุดเลยค่ะ ยูอิจิร้องไห้จะเป็นจะตาย**

 

เพราะเหตุการณ์นี้ ทสึดะ เด็กสาวที่ถูกโฮชิโนะบังคับให้ขายตัว

ผู้ซึ่งยูอิจิแนะนำให้รู้จักลิลี่ รู้สึกสิ้นหวัง

ในที่สุดก็กระโดดตึกตาย ตามบทเพลง "ปีกที่ไม่อาจโบยบิน"

 

ยูอิจิซึ่งไร้เรี่ยวแรงได้รู้ว่าลิลี่จะจัดคอนเสิร์ตขึ้น

ฟิเลียได้นัดเจอบลูแคทโดยใช้แอปเปิ้ลเขียวเป็นสัญลักษณ์

ที่งานยูอิจิได้เจอโฮชิโนะ ที่มาพร้อมแอปเปิ้ลเขียว

ความดีใจได้พบ ฟีเลียได้เจอบลูแคทแล้ว แต่บลูแคทไม่รู้ว่ายูอิจิคือฟีเลีย

ตอนที่จะบอกความจริง โฮชิโนะกลับฉีกตั๋วของยูอิจิทิ้ง

มิตรภาพสุดท้ายนั้นถูกทำลายด้วยมือของโฮชิโนะ

ความสัมพันธ์ของฟิเลียและบลูแคทจบสิ้นแล้ว

 

ยูอิจิที่อยู่ข้างนอกได้ดูMVเพลง 共鳴(空虚な石) "ก้องกังวาน (ก้อนหินที่ว่างเปล่า)"

ในที่สุดคอนเสิร์ตก็จบลง ยูอิจิตัดสินใจเรียกลิลี่เป็นครั้งสุดท้าย

และแทงโฮชิโนะตาย ภาพสุดท้ายคือแอปเปิ้ลเขียวที่มีมีดปักอยู่

 

ตอนจบยูอิจิได้ยินเสียงก้องกังวานในหูและค้นพบอีเธอร์(ชีวิต)ของเขา...

---------------------------------------------------------

 

เผลอเล่ายาวยืดมาก55+

เพลงของ Salyu ตอนนี้ก้องกังวานในหูหมวกกันน็อคตลอดเวลาเลยค่ะ

ฟังกันด้วยนะคะ เพราะมหาศาลลลล

 

共鳴(空虚な石)

長い道は 曲がって ここへ来てる
その先にも続く
時だけが 静かに刻んだ

大人になりかけて やめてしまった
心の内側で
何枚もの 鏡を見つけた

あなたに会う喜び あなたに会う切なさより苦しいのは
まだ私の心の中に 空虚な石が潜むから

生きていくためだけに 生まれてきた
他に意味があるの
それが何か 愛という言葉か

道の端で破れたポスターに書かれている言葉に目をやる
「愛はここに 神はあなたの中に」そこで途切れてる

宇宙の先、魂の果てで

この肉体の中から 響きが生まれて あなたに辿り着いて
共鳴する 言葉の意味を超えてひろがる
あなたに会う喜び あなたに会う切なさより苦しいのは
まだ私の心の中に 空虚な石が潜むから

 

"ก้องกังวาน (ก้อนหินที่ว่างเปล่า)"

เส้นทางที่ยาวไกลหักเลี้ยวมาถึงที่นี่
ต่อจากนั้นก็ดำเนินต่อไป
มีเพียงกาลเวลาที่สลักไว้อย่างเงียบๆ
ขณะกำลังจะเป็นผู้ใหญ่ กลับหยุดยั้งไว้
ภายในหัวใจ
พบเจอกระจกมากมาย

สิ่งที่ทรมานใจยิ่งกว่าความยินดีที่ได้พบเธอยิ่งกว่าความปวดร้าวที่ได้พบเธอ
ก็คือภายในหัวใจของฉันที่ยังมีก้อนหินว่างเปล่าแอบซ่อนอยู่

เพื่อที่จะมีชีวิตต่อไป จึงต้องเกิดมา
มีความหมายอื่นอยู่รึเปล่านะ
นั่นน่ะคือ อะไรที่เรียกว่ารักงั้นหรอ

มองดูถ้อยคำที่ถูกเขียนบนโปสเตอร์ที่ฉีกขาดที่ขอบถนน
"ความรักอยู่ที่นี่ พระเจ้าอยู่ภายในตัวเธอ" เพราะงั้นก็เลยหยุดความคิด

ต่อจากจักรวาล ณ จุดสิ้นสุดของดวงวิญญาณ

จากภายในร่างกายนี้ เสียงสะท้อนกำเนิดขึ้น และดิ้นรนไปถึงเธอ
ก้องกังวาน แผ่ขยายเกินกว่าความหมายของถ้อยคำพรรณนา
สิ่งที่ทรมานใจยิ่งกว่าความยินดีที่ได้พบเธอยิ่งกว่าความปวดร้าวที่ได้พบเธอ
ก็คือภายในหัวใจของฉันที่ยังมีก้อนหินว่างเปล่าแอบซ่อนอยู่

-----------------------------------------------------

แปลผิดตรงไหน ขออภัยด้วยเน้อ ไม่เก่งซะทีญี่ปุ่นเนี่ย

คิดว่ายูอิจิอาจจะสะดุดกับประโยคนี้ก็ได้นะ

"สิ่งที่ทรมานใจยิ่งกว่าความยินดีที่ได้พบเธอยิ่งกว่าความปวดร้าวที่ได้พบเธอ
ก็คือภายในหัวใจของฉันที่ยังมีก้อนหินว่างเปล่าแอบซ่อนอยู่"

 

ครั้งหน้า แปลเพลง "ปีกที่ไม่อาจโบยบิน"นะคะ

ชอบมากๆอีกเพลง และสิ้นหวังดีชะมัด แวะมาฟังมั่งเน้อ