(ให้อ่านก่อนจะได้รู้สึกร่วมไปกับเพลงนะคะ ฮา)

--------------------------------------------------------

นี่คือ ตัวอย่างบทสนทนาระหว่างฟีเลียและบลูแคทในอินเตอร์เนท

หลังเหตุการณ์ที่โฮชิโนะให้ยูอิจิส่งคุโน่เข้าแดนประหาร

หรือก็คือฝ่ายที่สร้างสิ่งเลวร้ายขึ้นอย่างโฮชิโนะเพื่อทำร้ายยูอิจิ

กลับเป็นฝ่ายช่วยเหลือฟิเลียโดยไม่รู้ว่านั่นคือยูอิจิ

ทำให้เรารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในใจของแต่ละคน

และความพยายามที่จะดิ้นรนมีชีวิตอยู่ของทั้งคู่

ต่างก็เยียวยาซึ่งกันและกัน

ทว่าตัวตนที่อ่อนโยนของโฮชิโนะคงปรากฏออกมาได้เพียงในโลกเสมือนจริงนี้เท่านั้น

--------------------------------------------------------

มันจบไปแล้ว
มวลมนุษยชาติน่ะ
โลกที่เรามีชีวิตอยู่ตอนนี้คือ the matrix
จาก  บลูแคท

ปี2000 อายุ 14 ปี
ยุคสมัยแห่งสีเทา
มีเพียงทุ่งหญ้าที่ยังคงเขียวชอุ่ม
จาก  ฟิเลีย

ฉันอยากจะตายอยู่หลายครั้ง
แต่ก็ทำไม่ได้
ร่วงหล่น ร่วงหล่น ร่วงหล่น
เป็นวังวนไม่รู้จบ
ใครก็ได้ช่วยฉันที
พาฉันออกไปจากที่นี่ที
จาก  ฟิเลีย

คุณฟิเลีย ฉันเข้าใจความเจ็บปวดแบบที่คุณรู้สึก
จาก  บลูแคท

หายใจสิ
แล้วฉันก็เข้าใจ สิ่งที่ลิลลี่หมายถึงทั้งหมด
จาก  บลูแคท

ฉันพยายามพูดมันออกมาดังๆ
หายใจ หายใจ หายใจ
จาก  ฟิเลีย

เข้าอกเข้าใจ เข้าอกเข้าใจ เข้าอกเข้าใจ
พวกเรามีชีวิตอยู่ ภายในetherอันบริสุทธิ์
จาก  บลูแคท

ตอนนี้ฉันกำลังบินบนฟ้า บินไป บินไป
จาก  บลูแคท

คุณบลูแคท ฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณ
จาก  ฟิเลีย

--------------------------------------------------------

飛べない翼

校庭が歪んで見えた
白い体操着が見えた
カラスが低く空
飛んだ
黒い羽を
少しだけ分けてください
空に伸びた階段
そこまで手が届かない

夕暮れの空はあかく
みんなの視線　冷たく
そして大きな石が
空から落ちてきて
あたしを押しつぶす

私の心には見えた
取り残されていくものが
あなたの言いわけや嘘は
何の訳にも立たない
がらくたのよう
空に伸びた階段
そこまで手が届かない

夕暮れの空はあかく
みんなの視線　冷たく
そして大きな雲が
空から降りてきて
あたしを隠していく

機嫌直して生きよう
空のきれまからこぼれる
光がまた動いてくるよ

夕暮れの空はあかく
もうすぐに暮れてしまう
だから飛べない翼を
捨てたら　捨てたなら
あたしは舞い上がろう

ปีกที่ไม่อาจโบยบิน

มองเห็นสนามโรงเรียนบิดเบี้ยว
มองเห็นชุดพละสีขาว
นกกาโบยบิน
บนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม
ปีกสีดำ
ขอแบ่งซักนิดได้ไหม
บันไดอิสระสู่ฟากฟ้า
ไปสู่ที่นั่นที่ซึ่งมือเอื้อมไม่ถึง

ท้องฟ้าก่อนอาทิตย์ตกเป็นสีแดง
สายตาของทุกคน ล้วนเย็นชา
และแล้วหินก้อนใหญ่
ตกลงมาจากท้องฟ้า
บดขยี้ตัวฉัน

ภายในหัวใจนั้นมองเห็น
สิ่งที่จะถูกหลงเหลือเอาไว้ต่อไป
คำแก้ตัวหรือคำโกหกของเธอน่ะ
มันไร้ประโยชน์
เหมือนกับขยะ
บันไดอิสระสู่ฟากฟ้า
ไปสู่ที่นั่นที่ซึ่งมือเอื้อมไม่ถึง

ท้องฟ้าก่อนอาทิตย์ตกเป็นสีแดง
สายตาของทุกคน ล้วนเย็นชา
และแล้วเมฆก้อนใหญ่
ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า
บดบังตัวฉัน

เยียวยาความรู้สึกและตั้งใจจะมีชีวิต
แสงสว่างที่สาดลงมาจากช่องว่างของฟากฟ้า
จะเคลื่อนมาอีกสินะ

ท้องฟ้าก่อนอาทิตย์ตกเป็นสีแดง
ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นพลบค่ำ
เพราะฉะนั้นหากทิ้งปีกที่บินไม่ได้ซะ
ถ้าทิ้งมันไปแล้ว
ฉันจะบินให้สูงที่สุด

เพราะฉะนั้นหากทิ้งปีกที่บินไม่ได้ซะ
ถ้าทิ้งมันไปแล้ว
ฉันจะบินให้สูงที่สุด

edit @ 25 Jun 2009 21:24:45 by หมวกกันน็อค